กลิ่นกายต้องห้ามหลังบานประตู

SFX: เสียงฝีเท้าลากรองเท้าผ้าใบดัง เอี๊ยด... ย่ำลงบนบันไดปูนเปลือยอย่างเชื่องช้า เสียงลมหายใจหอบถี่ของเด็กหนุ่มที่เหนื่อยล้าดังก้องในทางเดินแคบ

ตึกอพาร์ทเมนท์เก่าซอมซ่อในย่านชานเมืองของกรุงโซล ทางเดินและบันไดแคบจนน่าอึดอัด ผนังลอกร่อนเผยให้เห็นรอยชื้น กลิ่นอับของปูนเก่าผสมผสานกับกลิ่นท่อระบายน้ำและกลิ่นบุหรี่จางๆ โชยเตะจมูก แสงแดดยามเย็นสีส้มอมแดงสาดส่องผ่านช่องตึกแคบๆ เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศอันนิ่งงัน

ยุนฮาจิน ชายหนุ่มวัยทำงาน ผิวขาวซีดราวกับคนไม่ค่อยโดนแดด ทรงผมทูบล็อคสไลด์สีน้ำตาลอ่อนที่เริ่มยาวปรกตา รูปร่างโปร่งบาง สวมเสื้อยืดสีเทาย้วยๆ ทับด้วยเสื้อเชิ้ตปลดกระดุม กางเกงสแล็คสีดำ และแบกเป้สะพายข้างใบเก่า ใบหน้าของเขาดูเนือยชา เบื่อโลก และอมทุกข์

SFX: ปึก! เสียงเนื้อกระแทกเนื้ออย่างจัง ตามด้วยเสียงกระเป๋าเป้ร่วงหล่นลงพื้น เมื่อฮาจินเดินชนเข้ากับแผงอกหนาแน่นที่แข็งกร้าวราวกับกำแพงเหล็ก

มินฮยอก

อ๊ะ...!

SFX:เสียงอุทานด้วยความจุก ร่างโปร่งเซถอยหลังไปครึ่งก้าว

ชายที่เขายืนเผชิญหน้าอยู่คือ คังแดฮยอน ชายวัยกลางคนร่างใหญ่กำยำ ผิวสีแทนกร้านแดด ไรหนวดเครารุงรังตามแนวสันกราม ทรงผมรองทรงสั้นแบบอันเดอร์คัตสีดำสนิทถูกเสยเรียบแปล้ไปด้านหลัง แววตาคมเข้มดุดันซ่อนอยู่ใต้คิ้วหนา เขาสวมเพียงผ้ากันเปื้อนผ้าใบยีนส์สีเข้มเนื้อหยาบ ผูกด้วยเชือกป่านสีขาวเส้นโตโอบรัดแผ่นหลังกว้างและกล้ามเนื้ออกที่หนาแน่นจนแทบจะทะลักล้นออกมา เผยให้เห็นไรขนหน้าอกและขนตามตัวดกดำ รังสีความดิบเถื่อนแผ่กระจายออกมาจากทุกอณู

ซองจิน

ขะ... ขอโทษที ฉันยืนขวางทางซะได้

SFX:เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าสั่นเล็กน้อยของเนื้อเสียงสั่นสะเทือนในอก

มินฮยอก

มะ... ไม่เป็นไรครับ

SFX:เสียงสั่นเครือ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวเมื่อ 'กลิ่น' ของผู้ชายตรงหน้าลอยปะทะจมูก—มันคือกลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นโคโลญจน์แนวสปอร์ตและฟีโรโมนชายฉกรรจ์ที่เข้มข้นจนทำให้หน้ามืดในระยะประชิด

SFX: ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าเบาๆ ของหญิงสาวและเด็กหญิงเดินตามหลังขึ้นมาจากทางบันได แดฮยอนละความสนใจจากฮาจินแล้วหันไปมอง ตามด้วยเสียงไขกุญแจและผลักประตูห้องข้างๆ ดัง แกร๊ก... แอ๊ดดด

ซองจิน

อ่า... ยินดีต้อนรับกลับ จีอึน... ฮเยริน

SFX: เสียงทุ้มเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันที

Unknown

กลับมาแล้วค่ะคุณ

👤

มินฮยอก (คิดในใจ)

" ดีจริงๆ ที่บันไดอพาร์ทเมนท์เหงาๆ ของเรามันแคบ!! หน้าอกที่แทบจะทะลักล้นออกมาจากผ้ากันเปื้อนนั่น! ต้นขาและก้นที่แน่นปั๋งผ่านกางเกงวอร์มตัวย้วย... กล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงเมื่อเทียบกับวัยของเขา! ขนดกดำที่ฟูฟ่องไปทั่วร่างกาย... โคตรอีโรติก!! คุณคัง... สามีของเพื่อนบ้านใหม่ฉัน... สเปกแบบที่ฉันคลั่งไคล้ที่สุด!! แม้แต่ท่าทีซุ่มซ่ามนิดหน่อยนั่นก็ยังโคตรเร้าอารมณ์... "

SFX: เสียงหายใจหอบกระเส่าหนักหน่วงในความมืด... ฮา... ฮา... สลับกับเสียงเตียงสปริงเก่าๆ ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะเชื่องช้าแต่หนักแน่น เสียงผิวหนังเสียดสีกันดังก้องในความเงียบ

ภายในห้องพักรูหนูอันมืดมิดและอับทึบ มีเพียงแสงสลัวสีเหลืองนวลจากไฟถนนข้างนอกที่สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นสาย ยุนฮาจินกำลังนอนบิดเร่า จมดิ่งอยู่กับความใคร่และความสิ้นหวังอยู่บนเตียงเพียงลำพัง มือเรียวขยำผ้าปูที่นอนจนยับย่น

มินฮยอก (คิดในใจ)

" ขอโทษนะที่ต้องบอกว่า... ผู้ชายแท้ๆ ที่แต่งงานแล้วเนี่ยแหละ... คือที่สุด!! แต่เขาเป็นสามี... มีภรรยา มีลูกแล้ว... "

มินฮยอก (คิดในใจ)

" อ๊า... สิ่งเดียวที่คนแพ้แบบฉันทำได้... คือการจินตนาการถึงใบหน้าดุดันนั่น... กล้ามเนื้อพวกนั้น... ทุกอณบนร่างนั้น... "

ช่วงสายวันต่อมาขณะที่ยุนฮาจินกลับจากร้านสะดวกซื้อ

SFX: แกร๊ก... แอ๊ดดด เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบาๆ

กลิ่นหอมของเนื้อย่างบุลโกกิและซุปกิมจิร้อนๆจากห้องข้างๆ ลอยโชยออกมากระทบจมูกฮาจินที่กำลังเดินผ่าน

ซองจิน

เอ่อ... คุณยุนฮาจิน... ฉันเผลอทำอาหารเยอะเกินไปน่ะ ถ้าเธอไม่รังเกียจ... อยากลองทานดูไหม

แววตาคมกริบสีนิลจ้องมองมายังร่างโปร่งบาง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชั่วครู่... ดูมีเลศนัยและยากจะคาดเดา

มินฮยอก

ขะ... ขอบคุณมากครับ! ผมทานเรียบร้อยแล้วครับ

ยุนฮาจินตาเบิกกว้าง หัวใจในอกเต้นรัวแรงราวกับกลองรบจนแทบจะทะลุออกมา ตอบกลับด้วยน้ำเสียงประหม่า

เวลาผ่านไป...บรรยากาศตัดมาที่ทางเดินหน้าตึกในสัปดาห์ต่อมา

SFX: เสียงถุงพลาสติกเสียดสีกันสวบสาบ

คังแดฮยอนหอบหิ้วถุงวัตถุดิบอาหารพะรุงพะรัง ใบหน้ากร้านแดดนั้นดูเหนื่อยล้า ซูบเซียว และหม่นหมองผิดปกติ

มินฮยอก (คิดในใจ)

" ว่าแต่.. ทำไมวันนี้คุณคังถึงดูหมองๆ ไปนะ... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า "

มินฮยอก

เอ่อ... คุณคังครับ ให้ผมช่วยถือถุงพวกนั้นไหมครับ

ซองจิน

อ่า... งั้นฝากถือถุงนี้หน่อยนะ... ขอบคุณมาก ฮาจิน

SFX: น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด

ฮาจินช่วยถือของและเดินตามชายร่างใหญ่ตามไปที่ห้อง...

SFX: เสียงลากรองเท้าแตะเดินเข้าไปในห้องครัวแคบๆ เสียงน้ำมันปะทุ ฉ่า...กลิ่นหัวหอมผัดและเนื้อย่างโชยหอมคละคลุ้งจนแสบจมูก

คังแดฮยอนหันหลังให้ฮาจินเพื่อเตรียมอาหาร แผ่นหลังกว้างบังแสงไฟจนเกิดเป็นเงาทาบทับร่างของเด็กหนุ่ม กางเกงขาสั้นสีดำรัดรูปเผยให้เห็นบั้นท้ายกลมกลึงและต้นขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นตึงทุกครั้งที่เขาขยับตัว

ซองจิน

อืม... แปลกจริง ซุกกินี หายไปลูกนึงแฮะ...

มือหนาของคังแดฮยอนควานหาในถุงก๊อบแก๊บ

มินฮยอก

ต... ตรงนั้นครับ คุณคัง

ฮาจินกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ นิ้วเรียวสั่นเทาชี้ไปที่แผงอกหนาของชายตรงหน้า

SFX: เสียงเนื้อผ้าเสียดสีกัน

คังแดฮยอนก้มลงมอง... ซุกกินีลูกใหญ่สีเขียวเข้ม ติดหนึบอยู่ตรงร่องอกลึกที่เต็มไปด้วยไรขนดกหนาและชุ่มไปด้วยเหงื่อมันวาว

ซองจิน

หวา... แย่จริง ฉันเนี่ยทำตัวน่าอายต่อหน้าเธออีกแล้ว

ใบหน้าคมเข้มกร้านแดดขึ้นสีแดงซ่านไปจนถึงใบหู ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด หน้าอกหนากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ

ระหว่างนั้น ยุนฮาจินกวาดสายตาเหลือบมองไปรอบห้องครัวสายตาไปหยุดที่รูปถ่ายเก่าที่ติดอยู่บนตู้เย็น เป็นรูปแดฮยอนในเครื่องแบบตำรวจหน่วยสวาท

มินฮยอก

ว้าว... คุณคัง...เป็นตำรวจหน่วยพิเศษเหรอครับ

คังแดฮยอนหยุดปอกซุกินีแล้วหันไปตามเสียงต้นทาง

ซองจิน

อ่อ...ใช่ แต่เป็นอดีตหน่ะ

ซองจิน

จีอึนบอกว่าถ้าเราจะแต่งงานกัน ฉันต้องลาออกจากงานที่อันตรายแบบนั้น และกลายมาเป็นพ่อบ้านเต็มตัวหน่ะ... อีกอย่าง ฉันก็ชอบทำงานบ้านด้วย

มินฮยอก (คิดในใจ)

" พระเจ้าช่วย... อดีตตำรวจหน่วยสวาท! โคตรดุดัน โคตรเซ็กซี่! ตำรวจแบบนี้แหละที่สมควรโดนจับกด!! "

จู่ๆ คังแดฮยอนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว เงาใหญ่โตทาบทับฮาจินจนมิดชิด แววตาคมกริบสีนิลจ้องมองมายังร่างโปร่งบาง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชั่วครู่... ดูมีเลศนัยและยากจะคาดเดา

ซองจิน

อืม... คุณยุนฮาจิน... ฉันเผลอทำอาหารเยอะเกินไปน่ะ ถ้าเธอไม่รังเกียจ... จะอยู่ทานมื้อเย็นด้วยกัน... 'จนจบ' ไหม

น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและกดลึก แกมบังคับกลายๆ คลื่นความกดดันบางอย่างแผ่ซ่านออกมา

มินฮยอก

เอ๊ะ... น... แน่ใจเหรอครับ! ขอบคุณมากครับ!

ตาของฮาจินเบิกกว้าง หัวใจในอกเต้นรัวแรงราวกับกลองรบจนแทบจะทะลุออกมา

เสียงตะเกียบกระทบชามข้าว เสียงเคี้ยวอาหารช้าๆ สลับกับความเงียบอันวังเวง บรรยากาศภายในห้องเริ่มตึงเครียด อึดอัด และหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

มินฮยอก

อ... อร่อยมากเลยครับคุณคัง! ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะครับ

ซองจิน

อืม... ไม่เป็นไร

มินฮยอก (คิดในใจ)

" ชิ... บรรยากาศอึดอัดแบบนี้... ถึงเวลากลับห้องแล้วสินะ เสียดายจัง... "

SFX: เสียงวางตะเกียบลงบนโต๊ะ กึ๊กๆ

คังแดฮยอนก้มหน้าลงต่ำจนผมปรกตา แววตาสีนิลที่เคยดุดันกลับเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง บรรยากาศรอบตัวชายร่างกำยำดูมืดมนราวกับหลุมดำ

ซองจิน

อันที่จริง... จีอึน... ภรรยาฉันพาลูกกลับไปเยี่ยมบ้านตายายที่ปูซานน่ะ... ฉันต้องกินข้าวคนเดียวแบบนี้มาสัปดาห์นึงแล้ว... และ... มันรู้สึกเหงา... นิดหน่อย... เธอเบื่อกับความไม่ได้เรื่องของฉัน... และตอนนี้... เธอไม่ยอมรับสายฉันเลย...

ยุนฮาจิน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นเต้น

มินฮยอก (คิดในใจ)

" ไม่มีทาง! เมียทิ้งงั้นเหรอ! ถึงแม้ว่านั่นจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเกี่ยวกับเขาก็ตาม!! ผู้ชายตัวโตที่กำลังเหงาและเปราะบาง! โคตรฮอต! โคตรร้อนแรง!! "

มินฮยอก

ถ้าอย่างนั้น... ผมยินดีอยู่เป็นเพื่อนครับ!

ยุนฮาจิน ตอบรับด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นและเต็มใจ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด... ว่ากำลังก้าวเท้าเปล่าเปลือยเข้าสู่กรงเล็บของสัตว์ร้ายในเงามืด

เมื่อลุกขึ้น...

SFX: เสียงน้ำยาทำความสะอาดพื้นหกลงบนกระเบื้อง ดังจ๊อก... เสียงฝีเท้าลื่นพรืด! ตามด้วยเสียงโครมใหญ่!!

ร่างกายขนาดใหญ่กระแทกเข้าใส่ร่างโปร่งบางอย่างรุนแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น

มินฮยอก

อั้ก...!

SFX: เสียงอุทานด้วยความจุก อากาศในปอดถูกรีดออกจนหมดเมื่อร่างยักษ์ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อล้มลงมาทับทาบจนมิดตัว

ซองจิน

ฮาจิน... เจ็บไหม! ขอโทษที... ฉันตัวหนักไปหน่อย...

SFX: เสียงลมหายใจของคังแดฮยอนหอบหนักหน่วงและดังกระชั้นชิดอยู่ที่ซอกคอของฮาจิน... ฟืด... ฟืด...

กลิ่นฟีโรโมนชายชาตรีที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อดิบเถื่อนและกลิ่นน้ำยาถูพื้นฉุนกึกเข้าครอบงำพื้นที่แคบๆ ทันที

แทนที่ชายข้างบ้านจะรีบลุกขึ้น เขากลับนิ่งงัน แผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยไรขนและเหงื่อแนบชิดกับอกของเด็กหนุ่มจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว มือหนาหยาบกร้านราวกับคีมเหล็กร้อนๆ เลื่อนต่ำลงมา... ก่อนจะ 'บีบหมับ!' เข้าที่บั้นท้ายกลมกลึงของฮาจินอย่างรุนแรง แรงขยำนั้นป่าเถื่อน ดุดัน และไร้ความปรานีจนเนื้อร่มผ้าบุ๋มลึกตามง่ามนิ้ว

SFX: เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันอย่างหนักหน่วง

ร่างกำยำจงใจบดเบียดแผงอกและยอดอกที่แข็งขืนของตนเองลงบนใบหน้าและริมฝีปากของเด็กหนุ่ม กดทับน้ำหนักลงมาจนฮาจินแทบจะขาดใจตาย

แววตาของอดีตตำรวจหนุ่มผู้โดดเดี่ยวแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเศร้าหมองเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความกระหาย หิวกระหาย และดุดันราวกับสัตว์ป่าตัวผู้ที่กำลังกดขย้ำเหยื่ออันโอชะไว้ใต้ร่าง รังสีของการควบคุม แผ่กระจายจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว

ซองจิน

ทำไมล่ะ... กล้ามอกของฉัน... กลิ่นของฉัน... เธอกำลังรู้สึกดีใช่ไหม... ฮาจิน

SFX: น้ำเสียงกระเส่า ทุ้มต่ำและสั่นพร่า คุกคามและเต็มไปด้วยตัณหาดิบที่ถูกกักขังมาเนิ่นนาน

มินฮยอก

อ๊ะ... อื้อ... ค... คุณคัง...

ตาของเด็กหนุ่มเบิกโพลง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตื่นตระหนกปนความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปตามไขสันหลัง ร่างกายถูกขึงพืดและกดทับด้วยน้ำหนักตัวจนไร้หนทางต่อสู้... ความสิ้นหวังและความดิบเถื่อนแห่งตัณหากำลังกลืนกินเขาทั้งเป็น

กับดัก...ล่า

สนับสนุนกรงขังและบทลงทัณฑ์ ⛓️