คำสาป หรือ แรงปรารถนา?

SFX: เสียงลมพายุหวีดหวิวพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง บานหน้าต่างไม้สั่นสะเทือนกึกกัก... สลับกับเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง 'เปรี้ยง!' จนแผ่นดินสะเทือน

ท่ามกลางพื้นที่ห่างไกลในประเทศเกาหลี บ้านไม้ทรงเกาหลีโบราณที่หลงเหลือจากอดีตตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวในความมืดมิด กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าผสมผสานกับกลิ่นไอดินและโอโซนจากพายุฝน ภายในห้องนอนที่มืดสนิท แสงเทียนริบหรี่สั่นไหวอย่างรุนแรงตามแรงลมที่ลอดเข้ามา 'คิมโดฮุน' ชายหนุ่มวัยฉกรรจ์นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายเพรียวบางของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลา คมคายกลับมีหยาดเหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายเต็มกรอบหน้าท่ามกลางอากาศที่หนาวเหน็บ

SFX: เสียงข้าวของในห้องสั่นกราว... แกรก... แกรก...

คิมโดฮุน

อย่าเข้ามา... ได้โปรด... อย่าเข้ามาใกล้ผม...

โดฮุนนอนเบิกตากว้าง เสียงหวาดหวั่นสุดขีด หายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อม เขาพยายามซุกตัวให้ลึกที่สุดใต้ผ้านวมหนาเพื่อซ่อนเร้นจากสิ่งลี้ลับ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวพลันบิดเบี้ยว อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เสียงสะท้อนประหลาดคล้ายคลื่นพลังงานบางอย่างตัดผ่านอากาศดังบาดหู

SFX: เสียงปริร้าวของวัตถุ... 'เพล้ง!'

รอยร้าวลึกปรากฏขึ้นบนรูปปั้นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งบูชาอยู่มุมห้อง ก่อนจะแตกออกเป็นสองซีก แสงเทียนเพียงเล่มเดียวดับวูบลง ฉากรอบตัวถูกความมืดมิดกลืนกินอย่างสมบูรณ์

SFX: เสียงฝีเท้าหนักๆ ค่อยๆ ย่างก้าว... สลับกับเสียงทุ้มต่ำลึกลับที่ก้องกังวานไปทั่วโสตประสาท

ผีสี่ศอก

โพ... โพ... โพ... โพ..

SFX: เสียงทุ้มลึก เย็นยะเยือก และเป็นจังหวะ ค่อยๆคืบคลานมาใกล้ทุกขณะ

เงาร่างทึบขนาดใหญ่ยักษ์ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาบดบังแสงจันทร์ที่สาดส่อง ร่างนั้นสูงตระหง่านจนเรือนผมสีดำยาวสลวยแทบจรดเพดานห้อง สวมหมวกปีกกว้างและชุดสูทสไตล์ตะวันตกสีขาวสะอาดตาที่ตัดกับความมืดมิด ร่างมหึมายืนค้ำหัวอยู่เหนือฟูกนอน โดฮุนจ้องมองขึ้นไปด้วยดวงตาที่เบิกโพลง น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและเหงื่อกาฬไหลอาบแก้ม กลิ่นหอมเย็นยะเยือกคล้ายดอกไม้แห้งและธูปเก่าลอยแตะจมูก เขาอ้าปากพะงาบๆ หายใจติดขัดด้วยความอึดอัด ราวกับอากาศในห้องถูกสูบออกไปจนหมด

SFX: เสียงกระซิบแหบพร่า แต่กลับดังก้องกังวานลึกเข้าไปในโสตประสาทของชายหนุ่ม แฝงอำนาจคุกคาม

ผีสี่ศอก

กลับมาแล้วสินะ... เด็กน้อยของฉัน... ไม่ว่าเธอจะหนีไปสุดหล้า... เธอก็ไม่มีวันหนีพ้นจากกรงขังนี้หรอก...

SFX: เสียงนกร้อง 'จิ๊บ... จิ๊บ...' แผ่วเบา... เสียงลมพัดใบไม้ไหวเบาๆ ให้ความรู้สึกสงบ

เช้าวันใหม่ แสงแดดสีทองสาดส่องผ่านกระดาษสาที่ปิดช่องของบานประตูไม้ ฝุ่นละอองเล็กๆ ลอยล่องอยู่ในลำแสง ทว่าความสงบนั้นกลับถูกทำลายลง

SFX: เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เฮ้อ... พร้อมเสียงผ้าห่มถูกสะบัดออก...ฟรึ่บ!

คิมโดฮุน

แค่...ฝันไปสินะ... สงสัยคงเหนื่อยเพราะเรื่องงานศพแน่เลย

ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งกุมขมับ ผิวเนื้อสีแทนอ่อนๆ ของเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจนเสื้อยืดเปียกลู่แนบเนื้อ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ ทว่าเมื่อสายตาเหลือบมองไปยังบานตระแกรงประตูห้องนอน หัวใจของเขาก็หล่นวูบ... เมื่อสายตาไปหยุดที่เงามืดขนาดใหญ่ของอมนุษย์ที่คุ้นเคย ยืนทอดร่างพาดผ่านหลังบานประตูนั้นอย่างเงียบเชียบ

SFX: เสียงพึมพำของความสับสนและสิ้นหวังดังทำลายความเงียบเชียบภายในบ้าน

คิมโดฮุน

บางที... อาจจะเป็นคำสาปก็ได้... แม่และพ่อก็อยู่ที่ต่างประเทศ... คุณย่ากับคุณปู่ก็เสียแล้ว... และตอนนี้คุณลุง...

คิมโดฮุน

ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา... จู่ๆ ก็ตายไป... คำสาปของ... ผีสี่ศอก

SFX: เสียงก้องกังวานคล้ายการตัดสลับฉาก... วูบ... บรรยากาศแปรเปลี่ยนเป็นความขมุกขมัว กึ่งฝันกึ่งความจริง

โดฮุนพบว่าตัวเองกำลังยืนเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ของ 'ผีสี่ศอก' ในห้องโถงกว้างของบ้านไม้โบราณ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นฟีโรโมนจางๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในอากาศ

คิมโดฮุน

แม้แต่ตอนอยู่ที่โซล ผมกลัวท่านมาโดยตลอด.. กลัวมากจนอยากวิ่งหนี ตั้งแต่เด็กแล้วที่ผมคิดว่าท่านตัวใหญ่มากๆ ...แต่เพราะงั้น ในช่วงมหาวิทยาลัย ผมเลยเลือกที่จะนอนกับผู้หญิงหลายคน จนความกลัวเริ่มหายไปอย่างช้าๆ สุดท้ายผมก็นอนกับผู้ชาย ผู้ชายทุกประเภท แต่มันก็ไม่เคยพอ... หลังจากที่พ่อและแม่ไปต่างประเทศ ผมก็กำลังทำความสะอาดบ้านหลังเก่า... บ้านของคุณปู่ ลุงบอกว่าเขาจะขายบ้านหลังนี้หลังจากงานศพคุณปู่... แต่ว่าสุดท้ายเขาก็ไม่ได้ขาย ไม่ขายบ้านหลังนี้เพื่อช่วยผม...

ชายหนุ่มเงยหน้ามองร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำอยู่ แววตาหวาดกลัวเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหลงใหลที่วิปลาสและบิดเบี้ยว ดวงตาของเขาฉ่ำปรือ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแหบพร่า เจือความลุ่มหลง

คิมโดฮุน

เพื่อท่าน... ที่งดงามถึงขนาดนี้... ท่านอยู่ที่นี่... ผู้ปกครองของผม

SFX: เสียงหัวเราะ หี หี ในลำคอเบาๆ แบบเย้ยหยันตัวเอง

คิมโดฮุน

ถึงตอนนี้... ท่านก็ยังตัวใหญ่ แฮะ... ผมสูงเกือบ 180 เซนติเมตร... แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังปวดคอเวลาเงยหน้ามองคุณอยู่เลย

SFX: เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ แฝงความเย้ายวนจนน่าขนลุก เล็ดลอดออกมาจากปากได้รูปสีชมพูระเรื่อ

ผีสี่ศอก

จงเงยหน้ามองฉันต่อไป... และคุกเข่าลง... แล้วยอมรับชะตากรรมของเธอเสีย... ร่างกายและวิญญาณของเธอ... เป็นของฉันมาตั้งแต่ต้น

บรรยากาศในห้องแปรเปลี่ยนเป็นความอับชื้น อุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นจนอบอวลไปด้วยกลิ่นตัณหาและเหงื่อไคล โดฮุนหน้าแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำเยิ้มด้วยความต้องการที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน มือหนาสั่นเทาค่อยๆปลดกางเกงของตนเองลง เผยให้เห็นอุปกรณ์พันธนาการโลหะสีเงินวาววับที่สวมครอบแกนกลางส่วนลับของเขาไว้แน่นหนา กลิ่นสนิมโลหะเจือจางผสมกับกลิ่นกายดิบเถื่อน

SFX: น้ำเสียงที่สั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและตัดพ้อ

คิมโดฮุน

ผมลังเลอยู่นานมากว่า จะกลับมาที่นี่ดีไหม...ผมกลัวมาก แต่ถึงอย่างนั้น... ผมก็จำวันนั้นได้ ในตอนที่ผมยังเด็กที่คุณจับผม ทั้งๆ ที่ไม่ได้แตะต้องส่วนนั้นเลยด้วยซ้ำ... ผมกลับเสร็จแห้ง

โดฮุนช้อนสายตามองใบหน้างดงามที่ซ่อนอยู่ใต้ปีกหมวกของอมนุษย์อย่างอ้อนวอน แววตาของเขาราวกับลูกสุนัขที่รอคอยการปลดปล่อย

คิมโดฮุน

ท่านต้องรับผิดชอบผมด้วยนะครับ... ผมไม่เสร็จกับผู้ชายคนอื่นๆ อีกเลยนะ

SFX: เสียงแผ่ว สั่นพร่าเปล่งออกมาจากปากสีซีด

คิมโดฮุน

มีเพียงร่างที่ว่างเปล่านี้เท่านั้นที่ยังคงอดอยากเนิ่นนาน เต็มไปด้วยความปรารถนา และมันราวกับของขวัญเลยนะครับ... ไม่ว่าจะลองแบบฝังมุก หรือแม้แต่จะใช้ยาแล้วก็ตาม ก็ไม่มีอะไรทำให้ผมเสร็จได้เลย มันเป็นความผิดของท่านนะครับ อย่าล้อผมเล่นแบบนี้สิ..

SFX: เสียงเสื้อผ้าเสียดสี... 'แกรก...' เสียงกุญแจปลดล็อกอุปกรณ์โลหะดังขึ้น ตามด้วยเสียงโลหะหล่นกระทบพื้น เกร้ง!

โดฮุนคุกเข่าลงบนพื้นเสื่อทอเก่าๆจากกกต่อหน้าร่างสูงใหญ่ เขายอมจำนนต่อสัญชาตญาณดิบที่ครอบงำจิตใจอย่างสมบูรณ์ ชายหนุ่มก้มหน้าลง ซุกไซ้และปรนเปรอให้อีกฝ่ายด้วยริมฝีปากอย่างตะกละตะกลาม

SFX: เสียงจ๊วบ..จ๊วบ...เสียงน้ำลายและแรงดูดกลืนเฉอะแฉะดังสะท้อนก้องในห้องที่เงียบสงัด

โดฮุนเงยหน้าขึ้นมาสบตา ริมฝีปากเปรอะเปื้อนคราบน้ำลาย เสียงสั่นเครือเจือความตื่นเต้น เมื่อเห็นแกนกลางอันมหึมาเริ่มผงาดขึ้น

คิมโดฮุน

โอ้? อะไรกัน..! ท่านอยากเ*ดผมขนาดนั้นเลยเหรอ?

SFX: เสียงเอ่ยถามขณะลมหายใจหอบกระชั้น

คิมโดฮุน

แบบนี้โอเคใช่ไหมครับ? มันไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ผมสามารถอมมันได้จริงๆ ใช่ไหม? ...แค่โดนอม ท่านก็กระตุกขนาดนี้แล้ว

SFX: เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยความพึงพอใจ น้ำเสียงแหบพร่าสั่งการอย่างเฉียบขาด

ผีสี่ศอก

หึ... เด็กดี... อ้าปากให้กว้างกว่านี้... ใช้ลิ้นของเธอปรนเปรอฉัน... แล้วกลืนกินตัวตนของฉันเข้าไปให้ลึกที่สุด...

SFX: เสียงกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรง พั่บ! พั่บ! ...เสียงเตียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดอย่างบ้าคลั่ง

บทเพลงกามารมณ์ทวีความดิบเถื่อนและรุนแรง ร่างของชายหนุ่มถูกจับตรึงคว่ำลงและถูกโถมเข้าใส่ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลของอมนุษย์ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสลับกับเสียงครางหลงอย่างสุขสมปนทรมาน กลิ่นคาวกามและเหงื่อคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

SFX: อ๊า..อ๊า..อ๊า..เสียงครางกระเส่าพร่ำเพ้อ เป็นจังหวะตามด้วยดวงตาที่เหลือกขึ้นสุด

คิมโดฮุน

อ๊า... ผมเสร็จแทบจะทันที... เร็วจนน่าสมเพชเลยละครับ มันไม่ค่อยน่าจดจำเอาซะเลย... แค่ครั้งนี้-

SFX: เสียงสอดแทรกลึกสุดโค่น... ร่างของโดฮุนกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง

โดฮุนเบิกตากว้าง กรีดร้องออกมาดังลั่นทั้งห้อง

คิมโดฮุน

ล...ลึกมาก... ลึก!... ลึกจนจะตายอยู่แล้ว..

ร่างผอมบางแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของโดฮุนสั่นระริกตามแรงขับเคลื่อนที่ไร้ความปรานี ร่างกายของเขาถูกเติมเต็มด้วยขนาดที่ใหญ่โตเกินมนุษย์จนอึดอัดแน่นตึงไปหมด น้ำตาและน้ำลายไหลเปรอะเปื้อนใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความจุกเสียด ทว่าในความเจ็บปวดนั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความกระสันเสียวที่ทะลุขีดจำกัด

คิมโดฮุน

ใหญ่ฉิบหายเลย... อึก!

SFX: เสียงหายใจติดขัด พยายามสูดอากาศเข้าปอด ฮืด ฮืด

คิมโดฮุน

ท่านยัง.. ใส่เข้ามาไม่หมดเหรอ? ผมแทบหายใจทางจมูกไม่ได้แล้ว... หายใจแทบไม่ออกแล้ว...

SFX: เสียงกระซิบเบาๆเกือบจะกลายเป็นเสียงลมกระทบใบหูด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่ดุดันไร้ความปรานี

ผีสี่ศอก

อย่าสำออย... ร่างกายร่านๆ ของเธอถูกสร้างมาเพื่อรองรับฉันเท่านั้น... อ้ากว้างๆ... แล้วรับมันเข้าไปซะ!

SFX: เสียงเนื้อกระทบกันรัวเร็วและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ พับ พับ พับ... จนกระทั่งถึงจุดปะทุสูงสุด

ร่างสูงใหญ่กระตุกเกร็ง ปลดปล่อยของเหลวอุ่นร้อนอัดแน่นเข้าสู่ร่างกายของชายหนุ่มอย่างทะลักทลายจนเอ่อล้นออกมาตามง่ามขา โดฮุนนอนฟุบหมดแรงลงกับที่นอน น้ำลายยืดเป็นสายเปื้อนมุมปาก ดวงตาเลื่อนลอย

SFX: เสียงครางกระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าที่เหนื่อยล้า

คิมโดฮุน

ท่าน... ก็สุดยอดที่สุด... ยังไงก็ตาม...

SFX: เสียงหอบหายใจแผ่วเบาดังเป็นจังหวะ... เสียงขยับตัวเสียดสีกับผ้าปูที่นอน

พายุอารมณ์อันบ้าคลั่งสงบลง หลงเหลือเพียงร่องรอยของตัณหา โดฮุนนอนหมดสภาพ พิงศีรษะอยู่บนอกแกร่งและเยียบเย็นของอมนุษย์ ร่องรอยความชื้นแฉะของหยาดเหงื่อและคราบของเหลวยังคงเคลือบอยู่บนผิวหนังสีแทน ชายหนุ่มค่อยๆ ยกมือที่สั่นเทาขึ้นเลิกเสื้อยืดที่ร่นอยู่ขึ้นไปอีก เผยให้เห็นยอดอกสีเข้มที่ถูกเจาะร้อยด้วยห่วงโลหะสีเงินวาว

SFX: เสียงครางรับทุ้มต่ำ แต่ก้องกังวานในลำคออย่างน่าเกรงขามดังออกมาตอบรับ

ผีสี่ศอก

อื้ม...

โดฮุนใช้นิ้วเรียวสะกิดห่วงโลหะบนยอดอกตัวเองเบาๆ รอยยิ้มยั่วยวนที่แฝงความวิปลาสปรากฏบนริมฝีปากเผยออกเบาๆ

คิมโดฮุน

ตรงนี้ล่ะครับ? เพราะว่าตอนนั้น... ท่านสัมผัสผมตรงนี้เป็นครั้งแรกใช่ไหมล่ะ? ตรงนี้...

โดฮุนขยับตัวเบียดเข้าหาความเย็นเยียบเบื้องหน้า ริมฝีปากซีดของเขาปัดป่ายไปที่ข้างหูของอีกฝ่าย กลิ่นอายความปรารถนายังคงไม่มอดดับ โดฮุนพูดด้วยเสียงกระซิบที่แหบพร่า

คิมโดฮุน

ผมไม่เคยให้คนอื่นจับตรงนี้เลย... ใช้นิ้วของท่านสิ... ลิ้นของท่าน...

โดฮุนช้อนแววตาที่ฉ่ำเยิ้มและเว้าวอนขึ้นมองใบหน้าที่สวยงามราวภาพวาดอีกครั้ง

คิมโดฮุน

ช่วย... สัมผัสตรงนี้ด้วยสิครับ... และเ*ดผมอีกที

ผี่สี่ศอกใช้นิ้วเย็นเฉียบลูบไล้ห่วงโลหะ ก่อนจะบีบเค้นอย่างแรง น้ำเสียงเย้ายวนทว่าควบคุมบงการ

ผีสี่ศอก

ร่างกายนี้เป็นของฉัน... ทุกตารางนิ้วบนตัวเธอ... ฉันจะตีตรามันให้ลึก... จนวิญญาณของเธอแหลกสลายคาอกฉัน...

วิญญาณตามติด

สนับสนุนกรงขังและบทลงทัณฑ์ ⛓️