ปฐมบทแห่งบทอัศจรรย์

กลิ่นหอมฝาดของน้ำหมึกผสมกับความชื้นของกระดาษข่อยเก่าลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านบานประตูกระดานไม้สักที่เปิดกว้าง เผยให้เห็นระลอกคลื่นระยิบระยับจากผืนน้ำเบื้องนอก ภายในเรือนอักษรสลัว 'พุ่ม' ช่างคัดลอกตำราหนุ่ม ผิวขาวจัดอย่างคนในร่ม กำลังนั่งคิ้วขมวดมุ่น ใบหน้าหวานชื้นเหงื่อ แววตาเคร่งเครียดจดจ่ออยู่กับกองสมุดไทยตรงหน้า

SFX : เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่ำลงบนพื้นกระดานไม้ ตามด้วยเสียงตบไหล่ดังป้าบ

SFX : พ่อพุ่ม! แต่งบทอัศจรรย์ในกลอนบทละครเล่มใหม่เสร็จรึยัง เสียงของแก้วเพื่อนช่างคัดลอกตำราถามไถ

พุ่ม

ยังเลยขอรับ... ขออภัยด้วย อีกประเดี๋ยวคงเสร็จ

พุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ร่องรอยความเหนื่อยล้าฉายชัดบนใบหน้า

SFX : ปกติไม่เห็นเอ็งส่งงานล่าช้าจนจวนเจียนขนาดนี้ มันติดขัดตรงไหนรึ แก้วยังส่งเสียงสงสัยปนถากถาง

พุ่ม

เอ่อ...

SFX : เสียงเปิดสมุดข่อยดังพรึ่บพรั่บด้วยความร้อนรน

แก้วหรี่ตามองเพื่อนด้วยความสงสัย ก่อนจะยื่นมือไปบีบไหล่พุ่มแน่นๆ เชิงหยอกล้อ

SFX : เอ็งก็แค่ต้องลองไปหาประสบการณ์เสพสังวาสด้วยตัวเองดู... รีบหน่อยนะ! แก้วส่งเสียงพร้อมทำสีหน้าหยอกล้อ

พุ่ม

พูดเหมือนมันง่ายนักนี่~! ประสบการณ์พรรค์นั้นจะไปหาจากไหนเล่า?!

พุ่มโวยวายเสียงหลง ใบหน้าขาวๆ ซับสีเลือดฝาดด้วยความหงุดหงิดปนขัดเขิน เขารีบหันขวับไปหาเพื่อนที่กำลังจะก้าวขาเดินหนี

พุ่ม

พ่อแก้ว! ช่วยฉันคิดทีสิ!

ไม่เอาด้วยหรอก...แก้วตอบพุ่มเสียงดังพร้อมหยิบอุปกรณ์แล้วกระโจนออกประดูห้องเขียนตำรา

SFX เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปอย่างรวดเร็ว

---

ภาพทิวทัศน์เปลี่ยนมายังชายขอบเมืองหลวง ชุมชนเรือนแพแออัดและอู่ช่างที่เต็มไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กและควันไฟ พุ่มอุ้มสมุดไทยเล่มหนาแนบอก เดินทอดน่องเลียบกำแพงไม้เก่าคร่ำคร่า แววตาเหม่อลอยด้วยความกลัดกลุ้ม ในหัวสับสนวุ่นวาย

พุ่ม

กูจะทำอย่างไรดี...?

ท่ามกลางฝุ่นควันและแสงแดดแผดเผา 'มิ่ง' ช่างเขียนลายรดน้ำและปิดทอง ใบหน้าหล่อเหลา คมคาย หนวดเคราที่ตัดแต่งทรงอย่างเป็นระเบียบ รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์แบบชายชาตรีที่ผ่านโลกมาโชกโชน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของมิ่งเหลือบมองร่างโปร่งบางของพุ่มที่กำลังกำลังเดินสวนมา

SFX เสียงค้อนทุบเหล็กดัง ก้องกังวานมาจากอู่ไกลๆ

ข้างกายมิ่งคือ 'มั่น' ช่างตีเหล็กหลวงร่างกำยำล่ำสัน เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่เด่นชัดตึงแน่น ทั้งบริเวณแผงอก หัวไหล่ และท่อนแขน ผิวสีแทนเข้มจัดกรำแดด ทั้งสองสวมเพียงผ้าต้อยรัดกุม เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักอักขระดิบเถื่อน กลิ่นเหงื่อบุรุษเพศลอยเตะจมูก พุ่มชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นทั้งคู่

พุ่ม

พี่มิ่ง... พี่มั่น...

มิ่ง

อรุณสวัสดิ์พ่อพุ่ม กำลังทำกระไรอยู่รึ หอบสมุดข่อยเล่มหนาปานนั้น มาศึกษาเรื่องใดกัน

มิ่งส่งยิ้มกว้าง แววตาพราวระยับอย่างคนอารมณ์ดี

พุ่ม

อ๋อ... ขอรับ... แล้วพวกพี่สองคนกำลังจะไปโรงตีเหล็กกันรึขอรับ

มิ่ง

ใช่แล้ว! เออ... เกือบลืมไป โคลงกลอนเล่มก่อนของเอ็งมันช่างถึงใจนัก!

มิ่งสาวเท้าเข้ามาใกล้ ประกายตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

มิ่ง

ข้านี่ตั้งตารอเล่มต่อไปแทบไม่ไหว!

พุ่ม

...

พุ่มยืนนิ่งงัน ใบหน้าที่เคยมีสีเลือดบัดนี้ซีดเผือด ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ความกดดันถาโถมจนกระบอกตาร้อนผ่าว

มิ่ง

หืม? เป็นกระไรไปรึ?

SFX เสียงสูดน้ำมูกเบาๆ เสียงสะอื้นกลั้นในลำคอ

พุ่ม

...

หยาดน้ำตาใสกลิ้งหล่นจากหางตา พุ่มก้มหน้าหลบสายตา ร้องไห้กระซิกอย่างไร้เสียง มิ่งเห็นดังนั้นจึงรีบขยับเข้าไปประชิดตัว ยกมือหยาบกร้านที่เปื้อนคราบทองคำเปลวขึ้นปลอบประโลมเบาๆ

มิ่ง

หากมีเรื่องทุกข์ใจ บอกข้าได้เลย เดี๋ยวข้าจัดการให้! พวกข้ามันพวกช่างสารพัด เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยนัก

เสียงมั่นช่างเหล็ก ส่งเสียงเตือนมิ่ง เร่งไปโรงเหล็ก แต่มิ่งปัดมือทำท่าทางบอกให้รีบไปก่อน

มั่นหันหลังขวับ ก้าวสวบๆ นำออกไปโดยไม่สนใจใยดี ทิ้งให้มิ่งอยู่กับพุ่มเพียงลำพัง

พุ่ม

เรื่องใดก็ได้... งั้นรึ?

พุ่มพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าขึ้น แววตาสั่นระริกช้อนมองอีกฝ่าย

พุ่ม

เอ่อ... พี่มิ่ง...

พุ่มกวักมือเรียกให้เข้ามาใกล้อีก มิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวลงมาหา

มิ่ง

หืม? มีกระไรรึ?

พุ่มเขย่งปลายเท้า เอามือป้องปาก ริมฝีปากนุ่มเฉียดใบหูของมิ่งจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว

พุ่ม

คือว่า อย่าไปบอกใครนะพี่... แต่...

พุ่ม

คือ... วรรณคดีเรื่องใหม่ที่ฉันแต่ง... หนนี้มันต้องมีฉากเสพสังวาสบทอัศจรรย์ด้วยน่ะสิ...

เมื่อพูดจบ พุ่มก็ทรุดตัวลงย่อเข่า ก้มหน้าซบกับฝ่ามือตัวเองด้วยความอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ทว่ามิ่งกลับเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึงระคนตื่นเต้นขั้นสุด

มิ่ง

บทอัศจรรย์รึ?! ข้านี่ตื่นเต้นจนใจจะขาด! มันจักออกมาเป็นอย่างไร... เอ็งพูดจริงรึ?!

พุ่ม

ฉันต้องรีบแต่งให้เสร็จ แต่อารมณ์มันไม่มาเลย... ฉันไม่เคยทำเรื่องพรรค์นั้นมาก่อน... คือ... แบบว่า...

พุ่มขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่อง ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อาย มิ่งหลุดขำในลำคอด้วยความเอ็นดู

พุ่ม

ฮะๆ... หัวเราะแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร? มีกระไรรึ?

SFX เสียงฝ่ามือหนาลูบลงบนกลุ่มผมของพุ่มเบาๆ

มิ่ง

โอ้... พ่อพุ่ม หรือว่าเอ็งยัง... บริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ ไม่เคยต้องมือแม่หญิงรึ?

พุ่ม

น่าอายที่จะสารภาพ... แต่... ขอรับ... ฉันยังซิงอยู่...

พุ่มเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าแดงเถือกไปจนถึงใบหู สองมือยกขึ้นปิดหน้าตัวเองแน่น

(คิดในใจ) มิ่ง

" ท่าทางพ่อพุ่ม น่าฟัดชะมัด... "

รอยยิ้มหยอกล้อบนใบหน้าของมิ่งค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้าไปในตัวพุ่ม ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังประเมินเหยื่ออันโอชะ

มิ่งโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนปลายจมูกแทบจะรินรดกัน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นหยาดเยิ้มและแฝงความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ เสียงทุ้มพร่ากระซิบแหบพร่าอยู่ข้างหู

มิ่ง

งั้น... พวกเรามา... ลองสมสู่ด้วยกันดูไหมเล่า?

พุ่มสะดุ้งเฮือก แต่มิ่งกลับผละตัวออกไปอย่างรวดเร็ว ทำท่าทางทะเล้นกลบเกลื่อน

มิ่ง

ล้อเล่นน่า! ทำได้ไหมเล่า?

พุ่ม

พี่มิ่งเอาจริงรึ...?

พุ่มยืนอึ้ง ตาเบิกโพลง หน้าแดงจัดราวกับคนจับไข้ เขาก้มหน้าลง กอดสมุดไทยในมือแน่นจนข้อขาว

พุ่ม

ความจริง... ฉันก็อยากลองดูเหมือนกัน... หากพี่ไม่รังเกียจ...

ท่าทางพุ่มเอียงอาย หลบตามิ่ง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงประหม่า

พุ่ม

เพราะเรื่องพรรค์นั้นที่ฉันรู้ มีแต่ในสมุดภาพกามสูตรลามก ซึ่งตอนนี้มันกลายเป็นปัญหา เพราะฉัน...

มิ่ง

เดี๋ยวเถิด! สรุปเอ็งศึกษาวิชาจากสมุดลามกหรอกรึ?! ให้ตายเถอะ...

มิ่งถึงกับตาค้าง ช็อกสนิทไปชั่วขณะ

---

ช่วงพลบค่ำของวันหลังจากการงานเสร็จ เหล่าช่างแยกย้ายกันกลับเรือนนอนของตน

ความมืดมิดโรยตัวปกคลุม บรรยากาศภายในเรือนพักหลังโรงตีเหล็กเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรและกลิ่นน้ำมันมะพร้าวผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ แสงตะเกียงสลัวทาบทับลงบนร่างของพุ่มที่นั่งคุกเข่าอยู่บนเสื่อกก ใบหน้าหวานก้มงุดด้วยความประหม่า ขณะที่มิ่งนอนตะแคงเท้าคางอยู่บนฟูกนุ่น สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างสั่นเทานั้นอย่างจาบจ้วง

พุ่ม

เราจะทำกันเลยมั้ยขอรับ...พี่มิ่ง?

พุ่ม

เอ่อ... ฉันหวังพึ่งพี่นะ...

มิ่ง

เอ็งแน่ใจนะว่าอยากจะถลำลึกปานนี้? แยบคายจริงๆ รึว่าถ้าไม่มีประสบการณ์จริงแล้วจะแต่งบทอัศจรรย์ไม่ได้?

น้ำเสียงของมิ่งเจือความกวนเย้า แต่แววตากลับแฝงความดุดัน พุ่มสูดลมหายใจลึก กำหมัดที่วางบนหน้าตักแน่น

พุ่ม

แน่นอนว่าฉันอาจฝืนแต่งมันขึ้นมาจากจินตนาการลอยๆ ได้ แต่งสุ่มเสี่ยง แต่มันเป็นบทที่สำคัญนัก และฉันอยากให้มันถ่ายทอดอารมณ์เสน่หาออกมาได้ลึกซึ้งที่สุด

มิ่งมองความเด็ดเดี่ยวในดวงตากลมโตนั้นด้วยความชื่นชม ท่ามกลางความเงียบ มิ่งยื่นมือหยาบกร้านออกไปเชยคางพุ่มให้เงยขึ้นสบตา

มิ่ง

เอ็งนี่ซื่อสัตย์กับงานดีแท้... นั่นแหละคือข้อดีของเอ็ง

พุ่ม

เอ่อ...

พุ่มหน้าแดงแจ๋ สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสสากๆ ไล้เบาๆ ที่ปลายคาง

พุ่ม

ช่วย... ผูกข้อมือฉันหน่อยได้ไหมขอรับ?

มิ่ง

ฮะ?!

มิ่งอ้าปากค้าง ตกตะลึงกับคำขอที่เหนือความคาดหมาย

พุ่ม

คือมันเป็นบทแบบถูกพันธนาการน่ะขอรับ... หากเป็นแบบนุ่มนวลหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่ว่า...

พุ่มหลบสายตา เสียงสั่นพร่า รอยยิ้มมุมปากของมิ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและอันตราย

มิ่ง

อ๋อ... ที่แท้เอ็งชอบรสชาติแบบนี้รึ? ได้สิ

---

มิ่งขยับตัวลุกขึ้น นัยน์ตาวาวโรจน์ในความมืด เขาปลดผ้าขาวม้าที่เคียนเอวออกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างของพุ่มมารวบไว้ด้านหน้า

SFX เสียงผ้าฝ้ายเสียดสีกันดังฟืดฟาด เสียงดึงปมเชือกให้ตึงรัดแน่น

มิ่งมัดข้อมือของพุ่มไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา เนื้อผ้าหยาบกระด้างบาดลงบนผิวขาวจัด บรรยากาศภายในห้องเริ่มบีบคั้นและร้อนรุ่มขึ้นจนแทบขาดใจ

(คิดในใจ) มิ่ง

" หัวใจกูจู่ๆ ก็เต้นแรงขึ้นมา... แววตากับท่าทางไอ้หนูนี้มันยั่วเย้าชะมัด... อยากรู้นักว่าแต่ก่อนมันเคยผ่านมือใครมาบ้าง... มันจุดประกายกามารมณ์กูซะแล้วสิ... ตาไอ้พุ่มสวยเหลือเกิน... "

มิ่งโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนลมหายใจร้อนเป่ารดพวงแก้ม ฝ่ามือหนาประคองแก้มใสไว้แน่น

มิ่ง

ประหม่ารึ? ให้ข้าหยุดไหม?

พุ่ม

เอ่อ... ขอรับ... แต่... ได้โปรดอย่าหยุดเลยนะพี่

พุ่มหอบหายใจติดขัด ช้อนสายตาฉ่ำน้ำขึ้นมองด้วยความเว้าวอน มิ่งคำรามในลำคออย่างพึงพอใจ

มิ่ง

หึ...

โดยไม่รอช้า มิ่งบดขยี้ริมฝีปากลงบนปากอิ่มของพุ่มอย่างดุดัน มือหนึ่งสอดเข้าใต้ท้ายทอย บังคับให้รับจูบที่ทั้งลึกซึ้งและป่าเถื่อน พุ่มหลับตาพริ้ม ร่างกายอ่อนระทวยไปกับสัมผัสแปลกใหม่ที่รุนแรง

มิ่ง

อืม...

SFX เสียงหอบหายใจกระเส่าปนเสียงชื้นแฉะของริมฝีปากที่บดเบียดเข้าหากันดังก้องในห้องสลัว

ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเกี่ยวพันกันอย่างตะกละตะกลาม น้ำสีใสไหลซึมมุมปาก มือของมิ่งเริ่มรุกราน ลากไล้ไปตามแผ่นหลังก่อนจะขยำลงบนสะโพกนุ่มผ่านเนื้อผ้าโจงกระเบนอย่างแรงจนผ้ายับย่นติดมือ พุ่มสะดุ้งเฮือก เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความเสียวซ่าน

พุ่ม

อ๊า... ลิ้นของพี่เขา... มัน...

พุ่มเบือนหน้าหลบ ถอนริมฝีปากออกมากอบโกยอากาศ

พุ่ม

แฮ่ก... แฮ่ก...

มิ่งไม่ปล่อยให้เหยื่อได้พัก ปลายจมูกโด่งไล้ซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวผ่อง สูดยดมกลิ่นหอมสะอาดของช่างเขียนหนุ่ม สลับกับขบเม้มทิ้งรอยแดงช้ำไว้เป็นจ้ำๆ พุ่มแหงนหน้าขึ้น ปล่อยให้อีกฝ่ายรุกเร้าตามอำเภอใจ

มิ่ง

เหตุใดก่อนหน้านี้เอ็งถึงไม่เคยต้องมือใครเลยเล่า? เป็นเพราะเอ็งไม่ชอบพวกผู้หญิงรึ?

มิ่ง

ข้าเชื่อว่าคงมีแม่หญิงเข้าหาเอ็งบ้าง... ใช่ไหม?

มิ่งกระซิบถามเสียงพร่า ขณะที่ฟันคมยังคงขบกัดเบาๆ ที่ติ่งหู พุ่มหน้าแดงก่ำ ซบหน้าลงบนไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

พุ่ม

ฉันก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันพี่...

พุ่ม

ฉันเอาแต่คัดตำราแล้วก็ฝึกดาบอาทมาต... เลยไม่มีเวลามาหมกมุ่นกับ... เรื่องกามารมณ์พรรค์นี้...

มิ่ง

หืม...

พุ่มเหลือบตาขึ้นมองใบหน้าคมคายของมิ่งในระยะประชิด

พุ่ม

แต่พี่มิ่ง ดูเหมือนจะเจนโลกเจนสนามรบเรื่องแบบนี้เหลือเกินนะ พี่มิ่ง...

มิ่งถอนหายใจออกมาเบาๆ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ขณะที่ฝ่ามือยังคงลูบไล้สะโพกมนอย่างเอาแต่ใจ

มิ่ง

ก็...

มิ่ง

การเป็นช่างมันก็ต้องยอมมือเปื้อนคราบน้ำมัน คราบทองบ้างเป็นธรรมดา...

มิ่ง

ทั้งไอ้มั่นและข้าต่างก็ต้องทำสารพัดเพื่อปากท้อง

มิ่งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพุ่ม สายตาหวานเชื่อมแต่แฝงไปด้วยไฟปรารถนาที่ลุกโชน

มิ่ง

ข้าชอบที่เอ็งเป็นคนตรงไปตรงมาแบบนี้นะ

พุ่ม

ข้าโชคดีชะมัดที่พี่อยู่ใกล้แค่นี้! ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้สมสู่เสพสังวาสกับพี่!

มิ่งพลิกตัวขึ้นคร่อมทาบทับร่างของพุ่มอย่างรวดเร็ว บังคับให้พุ่มนอนคว่ำหน้าลงกับฟูก ฝ่ามือร้อนผ่าวสอดเข้าไปใต้ชายผ้าโจงกระเบน รั้งผ้าเนื้อหนาขึ้นไปกองสุมไว้เหนือเอวคอด เผยให้เห็นสะโพกกลมกลึงและผิวเนื้อขาวจัดที่ตัดกับความมืดมิดในห้อง พุ่มหอบหายใจแรง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้าและลำคอ ข้อมือที่ถูกมัดด้วยผ้าขาวม้าขยับดิ้นรนเล็กน้อยตามสัญชาตญาณความตื่นตระหนกปนซ่านเสียว เมื่อฝ่ามือสากของมิ่งทาบทับลงมาและบีบเค้นเนื้อนุ่มที่สะโพกอย่างเต็มแรง ความดิบเถื่อนและเร่าร้อนเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...

บทอัศจรรย์

สนับสนุนกรงขังและบทลงทัณฑ์ ⛓️